در سال 1699 م . با اتريش و لهستان و ونيز پيمان صلح منعقد گرديد . در نتيجه مجارستان و ترانسيلوانيا از تصرف عثمانى خارج شد . ينىچرىها از اقامت سلطان در ادرنه رضايت نداشتند و در همين زمان علما به خلع او فتوى دادند . سلطان ناچار از سلطنت استعفا كرد و در سال 1703 م . درگذشت . بعد از وى سلطنت به سلطان احمد سوم پسر سلطان محمد چهارم رسيد . ( 1703 - 1730 م . ) . در سال 1709 م . كارل پادشاه سوئد كه از پطر كبير شكست خورده بود به دولت عثمانى پناه برد . ديرى نگذشت كه دولت عثمانى به بهانه اينكه روسيه در درياى آزوف كشتى جنگى مستقر كرده است و در مجاورت مرزهاى عثمانى استحكامات نظامى مىسازد به آن دولت اعلان جنگ داد . پطر محاصره شد و تقاضاى صلح كرد و به موجب پيمان صلح پروت سال 1711 م . درياى آزوف بار ديگر به دولت عثمانى تعلق گرفت . عمان : فرمانرواى عمان در اين‌زمان سيف ابن سلطان است ( 1104 - 1123 ه . ق . ) ( 1692 - 1711 م . ) كه در دوران امامت وى بر اثر تجاوزات مستمر خوارج تمامى ساكنان بنادر خليج فارس دچار وحشت شده بودند . در دوران جانشين امام ( 1123 - 1131 ه . ق . ) ( 1711 - 1718 م . ) سلطان ابن سيف دوم ، خوارج در سال 1130 هجرى ( 1717 م . ) گذشته از تصرف بحرين جزاير هرمز و قشم و كيش را ضميمه عمان كردند . زمانى كه شاه سلطان حسين از جلب كمك انگليس‌ها و هلنديها و فرانسويها مأيوس شد ، براى سركوب خوارج به نايب السلطنه پرتغال كه در گوا مستقر بود متوسل گرديد كه در نتيجه كمك پرتغاليها هم قدرت خوارج درهم شكست و هم قدرت سلطان ابن سيف . هندوستان : فرمانرواى تيموريان هند در اين‌زمان اورنگ زيب است كه نسبت به مذهب تسنن متعصب بود و از هندوان جزيه گرفت و براى خود دربارى باشكوه ترتيب داد . سرانجام پس از قريب 50 سال فرمانروايى در سال 1118 هجرى ( 1707 م . ) در شهر احمدنگر از توابع دكن درگذشت . جانشين وى پسر دومش محمد معظم ملقب به شاه عالم بهادر شاه در سال 1118 هجرى ( 1712 م . ) به تخت نشست . در مدت سلطنت خود گرفتار شورشهاى راجپوتها و سيك‌ها بود . پس از مرگ وى بين فرزندانش اختلاف